Relativiteitsteory: ferskil tusken ferzjes

Gjin feroaring yn grutte ,  1 jier lyn
L
fl
L (st)
L (fl)
It earste postulaat leunt in feite ticht oan by it basisidee fan relativiteitsteory fan Galilei. It twadde postulaat wie (yn de tiid fan Einstein) in hielendal nij prinsipe, mei (ûndanks syn formele ienfâld) bysûnder fierrikkende gefolgen. Om dizze twa basisideeën mei elkoar te fersoenen, binne der spesjale transformaasjes, de saneamde [[Lorentztransformaasje]]s, nedich om plak en tiid fan de iene waarnimmer om te rekkenjen yn plak en tiid fan de oare. Hjirút folget dat plak en tiid mei elkoar ferbûn binne. Krekt-en-gelyk binne [[elektrysk fjild|elektryske]] en [[magnetysk fjild|magnetyske fjilden]] ('''E''' en '''B''') foar ferskillende waarnimmers yn elkoar om te rekkenjen mei Lorentztransformaasjes.
 
It artikel fan Einstein ferskynde yn [[1905]] ûnder de titel ''Zur Elektrodynamik bewegter Körper'' (oer de [[elektrodynamika]] fan bewegende lichems). De teory hat as [[postulaat]] dat de [[ljochtsnelheid]] yn [[fakuüm]] itselde is foar alle waarnimmers. Dit wie yn oerienstimmming mei de resultaten fan it [[Michelson-Morley-eksperimint|eksperimint]] fan [[Albert Michelson|Michelson]] en [[Edward Morley|Morley]], dêr't de wittenskip op dat stuit wat mei oan wie. Yn dizze eksperiminten wie oantoand satdat der gjin absolút stilsteand medium, de [[eter (medium)|eter]], bestiet, dat as drager fan ljochtweagen fungeare soe.
 
De spesjale relativiteitsteory is ek folslein yn oerienstimming mei de [[Wetten fan Maxwell]] foar it [[elektromagnetisme]]. [[Magnetisme]] is it relativistysk effekt fan [[elektrisiteit]]. Stel dat in waarnimmer in stilsteande elektryske lading sjocht en dus in elektrysk fjild. In oare waarnimmer yn ienpearige beweging ten opsichte fan de earste sjocht dan in bewegende lading, dus in elektryske stroom, dus in magnetysk fjild.
12.645

bewurkings