Crosby, Stills, Nash & Young

Crosby, Stills, Nash & Young is in groep fan fjouwer sjongers en lietsjeskriuwers dy ’t sûnt 1969 regelmjittich meielkoar spylje. De groep bestiet út de Amerikanen David Crosby (berne 14 augustus 1941) en Stephen Stils (3 jannewaris 1945), de Brit Graham Nash (2 febrewaris 1942) en somtiden de Kanadees Neil Young (12 novimber 1945). Sy steane foaral bekind om harren close-harmony sjongen, mar sy spylje ek wol rûgere gitaarrock.

Crosby, Stills, Nash & Young
Ic queue music 48px.svg band
De band yn 1970
De band yn 1970
algemiene ynformaasje
nasjonaliteit Flag of the United States.svg Amerikaansk
sjongtaal Ingelsk
sjenre Rock
bestean 19681970
19731974,
19762015
label(s) Atlantic,
Reprise
leden
David Crosby
Stephen Stills
Graham Nash
Neil Young

SkiednisBewurkje

David Crosby komt út de band The Byrds, Stephen Stills en Neil Young út Buffalo Springfield en Graham Nash út the Hollies. Harren muzyk wurdt beynfloede troch rock, folk en country. Alle fjouwer muzikanten hawwe har eigen stijl en in werkenber stimlûd. Meastentiids sjonge hja har eigen lietsjes en de oaren sjonge mearstimmich mei.

Stephen Stills spilet ferskate ynstruminten (gitaar, basgitaar, piano en oargel) Crosby en Nash spylje foaral gitaar. Harren earste sukses hienen sy yn 1969 mei it album “Crosby, Stills & Nash” en in tournee dy ’t dêr op folge. Bekinde lietjes op dat earste album binne “Suite: Judy Blue Eyes” fan Stephen Stills, “Marakesh Express” fan Graham Nash en “Guinnevere” fan David Crosby.

Letter yn dat selde jier kaam Neil Young der ek by en dy spile sawol gitaar as piano. Mei har fjouweren spilen sy op it “Woodstock” festival en brochten hja it album “Déjà Vu” út, mei as bekindste ferskes “Teach your Children”en “Our House” fan Graham Nash, ”Almost Cut my Hair” fan David Crosby”, “Helpless” fan Neil Young en “Carry On” fan Stephen Stills. Greg Reeves spile mei op basgitaar en Dallas Taylor op drums.

By de Kent State University yn Ohio waarden yn maaie 1970 by in demonstraasje tsjin it regear fjouwer studinten deasketten. Neil Young hat dêr in liet oer skreaun, dat sy mei har fjouweren útbrocht hawwe. Yn 1971 waarden der konsertopnamen fan in tournee útbrocht op it dûbelalbum “Four Way Street”. Nei dy tournee foel de group útelkoar mei drank- en drugsproblemen en gongen de leden alle fjouwer har eigen paad. Hja spilen wikseljend as solist, duo, trio of kwartet.

De mannen begongen yn de simmer fan 1974 oan in nije tournee, mei as begelieders Tim Drummond (basgitaar), Russ Kunkel (drums) en Joe Lala (perkusje). Se hienen in soad sukses, mar der wienen ek wer nije swierrichheden op it mêd fan de persoanlike relaasjes. Tidens de optredens brûkten sy alle fjouwer in soad kokaine. Fan dy tour ferskynde fjirtich jier letter in box mei opnamen fan in konsert yn it Wembley Stadium.

Crosby, Stills en Nash kamen yn 1976 mei har trijen wer by elkoar. Sy brochten har nije album “CSN” út. De opnames foar it folgjende album “Daylight again” duorren folle langer as de bedoeling wie, omdat David Crosby wraksele mei syn drugsgebrûk. Uteindlik song hy mar op in pear ferskes mei. Der stienen twa hits op dat album, “ Wasted on the way” (Nash) en “Southern cross” (Stills). Yn 1983 makken se mei har trijen it album “Allies” dat gjin sukses waard. Yn 1986 krige David Crosby in finzenis straf fan njoggen moanne foar drugs- en wapenbesit.

Neil Young die yn 1988 mei oan de plaatopnamen fan “American Dream”. Yn de jierren njoggentich namen Crosby, Stills en Nash mei har trijen de albums “Live it up” en “After the Storm” op. Fan dy albums waard net in protte ferkocht. Yn 1999 namen se mei har fjouweren “Looking Forward” op. Het sukses wie oanlieding om wer op toernee te gean.

 
CSNY op toernee yn 2006; flnr: Graham Nash, Tom Bray, Stephen Stills, Neil Young, Rick Rosas en David Crosby

Ut protest tsjin de Irakynfaazje fan it regear fan George W. Bush organisearren de fjouwer mannen de Freedom of Speech toernee. Se spilen alle lieten fan it Neil Young album “Living with War”, oanfold mei lietsjes fan ûnder oaren Graham Nash (“Military Madness”) en Buffalo Springfield (“For what it’s worth”). Omdat dit konsert ek wol de “Déjà Vu tour “ neamd waard, bestie by in diel fan it publyk de ferwachting dat der âlde hits spile wurde soenen. Sommige oanhingers fan George W. Bush rûnen healwei it konsert de seal ‘ut. De lêste jierren hawwe de mannen net mear mei har fjouweren spile, wol mei har trijen. Mar yn ynterviews hawwe Nash en Young wol sein dat se it net útslute dat se yn de takomst noch wer ris mei har fjouweren spylje sille.

DiskografyBewurkje

Studio-albumsBewurkje

Album Utbrocht op Label Single(s)
Crosby, Stills & Nash 29 maaie 1969 Atlantic Marrakesh Express,
Suite: Judy Blue Eyes
Déjà Vu 11 maart 1970 Woodstock,
Teach Your Children,
Our House,
Carry On
CSN 17 juny 1977 Just a Song Before I Go,
Fair Game
Daylight Again 21 juny 1982 Wasted on the Way,
Southern Cross,
Too Much Love to Hide
American Dream 1 novimber 1988 American Dream,
This old house,
Nighttime for generals,
That girl
Live It Up 11 juny 1990 Live it up,
If anybody had a heart (John Waite cover)
After the Storm 16 augustus 1994
Looking Forward 26 oktober 1999 Reprise No tears left

Live-albumsBewurkje

Album Utbrocht op Label
4 Way Street 7 april 1971 Atlantic
Allies 6 juny 1983
Déjà Vu Live 22 july 2008 Reprise
CSN 2012 2 july 2012 CSN
CSNY 1974 8 july 2014 Rhino

Kompilaasje-albumsBewurkje

Album Utbrocht op
So Far 19 augustus 1974
Replay 8 desimber 1980
CSN 15 oktober 1991
Carry On 2 desimber 1991
Greatest Hits 15 maart 2005
Demos 2 juny 2009
Deja Vu Alternates

Keppelings om utensBewurkje