Springfield Model 1873

De Springfield Model 1873, eins it Springfield Model 1873 Trapdoor-gewear, wie it earste efterladende gewear dat troch it Amerikaanske Leger as standertwapen ynfierd waard. Dit ienskotsgewear fan fabrikant Springfield Armory waard levere yn in model op folle lingte foar de ynfantery en yn karabynfoarm foar de kavalery, en waard in protte brûkt yn 'e oarloggen tsjin 'e Yndianen.

Springfield Model 1873
In Springfield Model 1873-gewear mei bajonet en bajonetskie
In Springfield Model 1873-gewear mei bajonet en bajonetskie
algemiene ynformaasje
offisjele namme Springfield Model 1873
   Trapdoor-gewear
nasjonaliteit Flag of the United States.svg Amerikaansk
type wapen gewear
tsjinstskiednis
brûkt troch Flag of the United States.svg de Feriene Steaten
tsjinstwapen 18731892
(mei útrinperioade f. ±10 jr.)
konflikt(en) Grutte Sû-Oarloch fan 1876
oare Yndiaanske oarloggen
Spaansk-Am. Oarloch
Filipynsk-Am. Oarloch
ûntwerpskiednis
ûntwerper Erskine S. Allin
ûntwurpen 1873
fabrikant Springfield Armory
yn produksje 18731884
oantal prod. 700.000
farianten kavalerykarabyn (560 mm loop)
kadettemodel (760 mm loop)
spesifikaasjes
gewicht 4,1 kg
lingte 131,8  sm (828,7 mm loop)
berik 550 m

SkaaimerkenBewurkje

De Springfield Model 1873 wie de fyfde fariant op it trapdoor-ûntwerp fan wapensmid Erskine S. Allin, dat ferneamd wie nei in trapdoor ("fallûk"), om't it iepenjen fan it mei knieren tariste sturtstik fan it gewear (sadat it laden wurde koe) op deselde wize as in fallûk wurke. It standertmodel, foar de ynfantery, hie in loop fan 828,7 mm (325/8 inch) en in totale lingte fan 131,8 sm. De lichtere karabyn, dy't foar de kavalery makke waard, hie in loop fan 560 mm (22 inch). Fierders waard der ek noch in (folle seldsumer) model foar kadetten yn oplieding levere, mei in tuskenbeiden loop fan 760 mm (30 inch).

De Springfield Model 1873 weage 4,1 kg (de karabyn wie lichter), en hie in effektyf berik fan 550 m. It gewear wie kaliber .45-70, wat ferwiisde nei in patroan mei .45 kaliber-kûgel en 70 grein (4,5 g) buskrûd. In patroan mei in fermindere lading buskrûd fan 55 grein (3,6 g) waard makke foar it karabynmodel, om 'e weromslach foar skutters te pearde te ferlichtsjen, mar mei as gefolch ek in beheinder berik. De Springfield Model 1873 wie in ienskotsgewear, dat nei elts skot op 'e nij laden wurde moast. In feardich skutter koe der 15 skotten yn in minút mei losse.

 
It trapdoor-ûntwerp fan 'e Springfield-gewearen (yn dit gefal fan in Model 1888), mei it sturtstik iepen (sadat it gewear laden wurde kin).

SkiednisBewurkje

Yn 1872 en 1873 ûndersocht en teste in Amerikaanske militêre kommisje ûnder lieding fan brigadegeneraal Alfred Terry 99 modellen gewearen fan Amerikaanske en bûtenlânske fabrikanten, wêrûnder guon fan Springfield, Sharps, Remington en Winchester, om in nij standertwapen te kiezen foar it Amerikaanske Leger. De kar foel dêrby op 'e Springfield Model 1873, dat sadwaande de earste efterlader waard dy't as standertwapen troch it Amerikaanske Leger ynfierd waard, hoewol't de Springfield Model 1866 foartiid ûnder de Oarloch fan Reade Wolk al yn beheinde mjitte brûkt wie troch Amerikaanske soldaten dy't by it Bozeman Trail lâns stasjonearre wiene.

Oarspronklik waard de Springfield Model 1873 levere mei koperne patroanen, mar de soldaten ûntdieken al rillegau dat it koper útsette troch waarmte. Dat smiet swierrichheden op by it ferwiderjen fan 'e patroanhúl fan 'e ôfsketten kûgel út it sturtstik as it gewear troch oanhâldend gebrûk hjit wurden wie. Dêr kaam noch by dat it koper grien útsloech as it yn lear (bgl. sealtassen) bewarre waard, en dat dy útslach by it ôfsjitten fan it gewear de patroan praktysk yn it sturtstik fêstlaske. Dan moast de soldaat it patroan der mei syn mês of bajonet útpjukje, eat dêr't er yn in gefjocht fansels gjin tiid foar hie. De karabyn, dêr't gjin laadstôk by levere waard, koe dêrtroch as wapen soms inkeld noch as gnodze brûkt wurde.

Dat probleem waard pas serieus nommen nei't yn juny 1876 yn 'e ferneamde Slach oan 'e Little Bighorn fiif kompanjyen fan it Amerikaanske 7e Kavaleryregimint ûnder luitenant-kolonel George Armstrong Custer, dy't mei de Springfield Model 1873-karabyn útrist wiene, troch in koälysje fan Lakota, Noardlike Sjajinnen en Noardlike Arapaho oan 'e lêste man ta útrûge waarden. Neitiid die nammentlik út ûndersyk bliken dat it fêstrinnen fan harren fjoerwapens wolris yn oansjenlike mjitte bydroegen hawwe koe oan dy nederlaach. By de kompanjyen fan it 7e Kavaleryregimint dy't de slach wol oerlibben mar oardel dei lang op in hichte boppe de rivier de Little Bighorn troch de Yndianen belegere waarden en oanhâldend oan oanfallen bleatstiene, wie kaptein Thomas French, de befelfierend ofsier fan M Kompanjy (dy't detasjearre wie fan it 10e Ynfanteryregimint) nammentlik allegeduerigen dwaande om mei syn ynfanterylaadstôk de fêstrûne karabinen fan syn mannen skjin te meitsjen.

 
In Springfield Model 1873 wurdt ôfsketten (2008).

Neitiid werûntwurp Springfield Armory de patroan fan 'e Springfield Model 1873 mei in brûnzene húl, wat in grutte ferbettering wie om't brûns by hjittens lang net sa útsette as koper en boppedat gjin griene oanslach ôfjoech. Sadwaande is brûns oant hjoed de dei ta it materiaal dat brûkt wurdt foar alle militêre patroanen foar it Amerikaanske Leger. Yn 1884 naam Springfield Armory de Springfield Model 1873 út produksje, om't it gewear doe ferfongen waard troch de nije Springfield Model 1884. It bleau lykwols it standerwapen fan it Amerikaanske Leger oant 1892, doe't it stadichoan ferfongen waard troch it Springfield Model 1892-repeteargewear mei reekleaze patroanen. De Springfield Model 1873 wie lykwols noch altyd yn gebrûk by ûnderstypjende legerienheden ûnder de Spaansk-Amerikaanske Oarloch (1898) en de dêropfolgjende Filipynsk-Amerikaanske Oarloch. Tsjin dy tiid wiene soldaten dy't mei dit wapen tarist wiene, sterk yn it neidiel foar de Spanjerts oer, dy't beskikten oer M93 Mauser-repeteargewearen mei reekleaze patroanen.

Keppelings om utensBewurkje

Boarnen, noaten en referinsjesBewurkje

Boarnen, noaten en/as referinsjes:

Foar boarnen en oare literatuer, sjoch ûnder: References, op dizze side.